ملکنعمت نعمتزاد شعر ها و نوشته های دیگر
می شنوی؟ صدای تک- تک دلم را؟ هرچند که منزل من و تو
از هم دور
است امّا دل های ما
به هم نزدیک در فیسبوک آن سوی رایانه نفس گرم ترا احساس می کنم اگر اندکی دیگر دست های خود را
به سوی همدگر دراز بکنیم به هم می
رسیم از این رسیش کوتاه شرارهء عشق تولید
خواهد شد در روزگار من و
تو عید خواهد شد (در نشاپور مسجدی بنیاد گردیده که
همه چیزش از چوب است) نهد گر کس به سویت گام چوبین نیابد هیج گه آرام
چوبین به وام کاغزینت چون توان ساخت چو باشد زودپیدا وام چوبین چو آهنبام هارا می خُرد زنگ بود از هرچه بهتر بام چوبین بلور و مرمرینی خود نمای است نشان خاکساری – نام چوبین در این دوران سنگینی مگر هست وجودت یادی از
بهرام چوبین یقین کردم، تو میگوی که
هستی یک اعجازی از این
ایّام چوبین ای که پرسی
کجاست این خانه در دل و دیده هاست این خانه خاک تهران ز فیض او
اکسیر در نظر توتیاست این خانه نردبانی به عالم
ملکوت پایه ئ کبریاست این
خانه نرسد چشم بد
به او اسلا خانه ئ چشم ماست این
خانه بسکه آمد خمینی(ره) از
این جا دیدگاه خداست این
خانه خانه های به هر کجا
هستند خانه ئ خانه هاست این خانه بار ای برف نرمتر از سنگئ هر
دل گرمتر از سردئ هر حرف آلمی را شیشه بندان کن آسیاب عمر مارا چرخ گردان
کن بار ای برف تا سیاهی از
سفیدی های تو دل خون
شود آب در هر
جا که باشد قطره – قطره غون شود جیهون شود بار ای برف یک منی و دو منی...ده من روید از چاک
گیریبانت گل بهمن تا که از فیض
تو گردد این زمین مانند
گلشن بار ای برف بر سر و
روی زمانه همچنانی در فسانه تا بگویم در
هوای این ترانه برفیانه نشناختی مرا؟ آنرا که سبز چراغ امیلش به یاد تو از قلب شب
تا به سحر چشم می زند... نشناختی مرا؟ آنرا که دسته-
دسته ی گل های تازه را چون هدیه بر سراغه ئ تو پوست می کند آن را که در حریم
یوتوب چهره ی ترا چون در نگارخانه ئ چین نقش می زند آن را که لحظه – لحظه ی را از خیال تو بر قاب قلب خویش داونلود می کند باری شناختی؟ نشناختی هنوز...
ای ملّت من سرشک تا کی ریزی، وقت است که با جوش زماان آمیزی. شد لحظه ئ آن که خویش را بشناسی، ای شیر، چرآ به این سگان نستیزی؟ نان از دهن وز جوی آبت بردند، تا کی به خموشی آبرو میریزی؟ در روسیه روسیاه گشتی و چرا با همنفسان خویشتن نامیزی؟ در افغانستان فغان تاجیک بالاست، کی خاک عدوی خویش را می بیزی؟ ایران بکشاده است سویت آغوش، برگوی مرا از او چرا بگریزی؟ دشمن به شکار تاجیکان خیسته است، تاجیک به شکار دشمنان کی خیزی؟ (برای اعظم) الا شکاریان، شکاریان جان آدمان! به جائ آن که شرم از خدا کنید، به مردمان چنین ستم چرا کنید؟ کبوتر مرا ز پشت پنجره رها کنید! شما که دوستان من توان جسم و جان خستهء من ید، برای آن که وارهم از این الم، من شکسته را صدا کنید، "خجسته را دعا کنید!"* *از گیتاست در سحنهء دولت نفری بود کجا رفت؟ در رخنهء ملّت سپری بود کجا رفت؟ از شاخهء تاجیک ثمری پخته افتاد، احیاگر احمدشه مسعود کجا رفت؟ باشد که سلیمان ِ دگر ازپسش آید، جالوت به جا مانده و داوود کجا رفت؟ فریاد ز تاجیککشئ این فلک پیر، پشت و پنه مرز ورارود کجا رفت؟ در ماتم او یک جگر سوخته دارم، بوئ جگر سوخته کو، دود کجا رفت؟ ازبسکه وجودش همه مائل ببقا بود، شیشهء روز شکست، شب حجاب سیه خودرا بست، مرغ بی لانه سر شاخهء مهتاب نشست. باد برزن را روفت، زندگی خسته شد و آخر خفت، چغد بر گوش شب افسانهء بیداری گفت. اندر این پرتوگاه، این زمان دختر زیبای، آه، خویشتن را به صفائ لب جو کرد نکاح. آفرین، طرفه زفاف، که تهی گاه قضا کرد شکاف، رفت آوازه ء این سور همی قاف به قاف... نفرین به آب، که پسرم را برد. نفرین به خاک، که پسرم را خورد. نفرین به هوا، که به او نرسید و او مرد. نفرین به آتش، که او از او فرسود. نفرین به من، که اگر من نمی بودم، او نیز نمی بود. ----------------------
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
درباره سايت
منوی سايت
پيوند های روزانه
آرشيو سايت
پيوند ها
اختصاصی ويژه
طراح قالب
امكانات سايت
